Jakie obowiązki ma dystrybutor zgodnie z GPSR?

Dystrybutor kontroluje, sam nie tworzy dokumentacji

Dystrybutor w ramach GPSR to podmiot wprowadzający produkt na rynek bez bycia producentem, importerem lub upoważnionym reprezentantem — zwykle hurtownik, sklep lub sklep internetowy zamawiający u dostawcy na terenie UE. Jego obowiązek ma charakter kontrolny: sprawdzenie, czy produkt nosi wymagane oznakowanie, czy instrukcja obsługi i ostrzeżenia są obecne i w odpowiednim języku, oraz czy dane kontaktowe producenta lub importera znajdują się na produkcie lub opakowaniu. Gdy dystrybutor wie lub ma powody sądzić, że produkt nie spełnia wymogów, nie może go oferować i informuje producenta lub importera oraz organy nadzoru. W przypadku produktu niebezpiecznego uczestniczy w działaniach naprawczych, takich jak wycofanie z rynku, i zapewnia, że magazynowanie i transport nie narażają bezpieczeństwa produktu.

Co dystrybutor nie musi robić: nie sporządza analizy ryzyka ani dokumentacji technicznej, a obowiązek ich przechowywania przez sześć lat również się do niego nie stosuje — to zadanie producenta i importera. Ważne jest rozgraniczenie, gdzie dystrybutor przestaje być dystrybutorem: kto sprzedaje produkt pod własną nazwą lub marką, uważany jest za producenta, nawet jeśli tylko dodano logo lub produkt został zasadniczo zmodyfikowany. Kto dostarcza do Holandii, Niemiec i Belgii, sprawdza ponadto, czy ostrzeżenia są w odpowiednim języku — holenderskim, niemieckim lub holenderskim/francuskim/niemieckim w zależności od obszaru językowego w Belgii — ponieważ ten wymóg dotyczy również dystrybutora, a nie tylko producenta.

Gdzie to znajduje się: artykuł 12 rozporządzenia

Te obowiązki wynikają z artykułu 12 Rozporządzenia (UE) 2023/988, które szczegółowo reguluje rolę dystrybutora i odróżnia ją od roli producenta i importera ujętych w innym miejscu tego samego rozporządzenia.