Jakie dokumenty powinienem poprosić od swojego dostawcy?

Dokumenty, które się żąda, zależą od Pani/Pana roli

To, co żąda się od dostawcy, różni się zasadniczo między importerem a dystrybutorem — i różnica ta wynika z tego, co rozporządzenie wymaga od każdej roli. Importer sprowadza produkt spoza UE i sam wprowadza go na unijny rynek; ta rola kontroluje, czy producent spełnił swoje obowiązki, i dlatego żąda pełnego uzasadnienia: dokumentacji technicznej, analizy ryzyka, informacji o zgodności UE, instrukcji i ostrzeżeń w wymaganym języku oraz danych, które umożliwiają identyfikację producenta. Dystrybutor — kto sprzedaje produkt na terenie UE bez bycia pierwszym importerem lub bez prowadzenia go pod własną marką — kontroluje jedynie, czy wymagane informacje znajdują się na produkcie lub opakowaniu: ostrzeżenia, instrukcje obsługi, dane identyfikacyjne. Dystrybutor nie musi zatem żądać analizy ryzyka ani technicznych plików prac; obowiązek ten spoczywa na producencie i importerze, nie na nim.

Kto sprzedaje produkt pod własną marką lub własnym znakiem towarowym, sam uważany jest za producenta — nawet jeśli produkt został opracowany gdzie indziej i tylko logo na nim umieszczono. W takim przypadku żądanie dokumentów od dostawcy nie wystarczy: dane źródłowe (specyfikacje, raporty z badań, informacje o materiałach) stanowią punkt wyjścia do opracowania przez niego samego dokumentacji technicznej i analizy ryzyka, którą sklep internetowy musi być w stanie wykazać. To, co początkowo zaczyna się jako "żądanie dokumentów od dostawcy", w takiej sytuacji staje się budowaniem własnego dossier.

Gdzie ta różnica znajduje się w rozporządzeniu

Rozróżnienie wynika z artykułu 11 rozporządzenia (UE) 2023/988, który określa obowiązek kontroli importera, oraz artykułu 12, który reguluje lżejszy obowiązek kontroli dystrybutora. Oba artykuły mają zastosowanie identycznie w każdym z dwudziestu siedmiu państw członkowskich, ponieważ GPSR jest rozporządzeniem, a nie dyrektywą implementowaną kraj po kraju.