Μπορώ να χρησιμοποιήσω αγγλικές προειδοποιήσεις σε ένα ολλανδικό ηλεκτρονικό κατάστημα;

Αγγλικές προειδοποιήσεις δεν επαρκούν σε ένα ολλανδικό διαδικτυακό κατάστημα

Για ένα διαδικτυακό κατάστημα που πωλεί σε ολλανδούς καταναλωτές, οι προειδοποιήσεις και οι οδηγίες ασφαλείας πρέπει να είναι στην ολλανδική γλώσσα. Τα αγγλικά δεν επαρκούν, ακόμη και αν το ενδιαφερόμενο κοινό κατανοεί καλά αυτή τη γλώσσα — ο νόμος κοιτάει τη γλώσσα του καταναλωτή στη χώρα παραγωγής, όχι τι τυχαία καταλαβαίνει εκείνος. Ένας κωδικός QR που παραπέμπει σε μια αγγλική ή άλλη γλωσσική σελίδα δεν λύνει αυτό το πρόβλημα: οι πληροφορίες πρέπει να βρίσκονται απευθείας στη σελίδα του προϊόντος.

Ποιος φέρει αυτή την υποχρέωση εξαρτάται από το ρόλο στην αλυσίδα. Ο κατασκευαστής συντάσσει τις προειδοποιήσεις και είναι υπεύθυνος για τη σωστή γλωσσική έκδοση· ο διανομέας — για παράδειγμα ένα διαδικτυακό κατάστημα που επαναπωλεί έτοιμα προϊόντα ενός άλλου μέρους χωρίς δικό του όνομα ή εμπορικό σήμα — δεν χρειάζεται να συντάξει ο ίδιος αυτό το κείμενο, αλλά ελέγχει εάν η απαιτούμενη γλώσσα υπάρχει πριν το προϊόν προσφερθεί. Αυτή η διάκριση συχνά παραβλέπεται: όποιος πωλεί ένα προϊόν με το δικό του όνομα ή εμπορικό σήμα, θεωρείται ο ίδιος κατασκευαστής, ακόμη και αν το προϊόν έχει αγοραστεί αλλού και φέρει μόνο το δικό του λογότυπο. Για εκείνον τον πωλητή, η σύνταξη της σωστής γλωσσικής έκδοσης είναι όντως δική του υποχρέωση, όχι κάτι που βαρύνει κάποιον άλλον στην αλυσίδα. Για ένα διαδικτυακό κατάστημα που παραδίδει επίσης στη Γερμανία ή στο Βέλγιο, η γλώσσα μετράει ανά χώρα προορισμού: Γερμανικά για τη Γερμανία, και Ολλανδικά, Γαλλικά ή Γερμανικά ανάλογα με τη γλωσσική περιοχή στο Βέλγιο. Όποιος εξυπηρετεί πολλές χώρες, χρειάζεται λοιπόν πολλές γλωσσικές εκδόσεις της ίδιας προειδοποίησης.

Πού βρίσκεται αυτό: άρθρο 9 της GPSR

Αυτή η απαίτηση προκύπτει από το άρθρο 9 της Κανονισμού (ΕU) 2023/988, ο οποίος προβλέπει ότι οι προειδοποιήσεις και οι πληροφορίες ασφαλείας παρέχονται σε γλώσσα που είναι κατανοητή για τον καταναλωτή. Επειδή πρόκειται για κανονισμό, ο κανόνας αυτός ισχύει άμεσα και πανομοιότυπα σε όλες τις 27 κράτη μέλη· ό,τι διαφέρει ανά χώρα δεν είναι η ίδια η υποχρέωση αλλά ποια γλώσσα θεωρείται εκεί ως γλώσσα καταναλωτή.