Wat moet er op het etiket van mijn product staan?

Naam, adres en waarschuwing horen op het etiket

Op het etiket (of de verpakking, of een bijgevoegd document als het product zelf te klein is) horen in de meeste gevallen de naam of het merk van de fabrikant, een postadres waarop deze bereikbaar is, een manier om het product te identificeren (type-, partij- of serienummer) en de waarschuwingen of veiligheidsinstructies die bij het product horen. Deze verplichting ligt bij de fabrikant, zoals artikel 9 van Verordening (EU) 2023/988 die omschrijft. En hier zit de verrassing die de meeste ondernemers niet kennen: wie een product onder eigen naam of merk verkoopt, geldt zelf als fabrikant — ook als het product elders is gemaakt en er alleen een eigen logo op is gezet, of als het wezenlijk is aangepast. Wie dat doet, draagt dus de etiketteringsplicht van artikel 9, niet de lichtere rol van distributeur.

Een importeur die producten van buiten de EU op de markt brengt, controleert of dat etiket er al is en compleet is, en voegt daar de eigen naam en adres aan toe (artikel 11). Een distributeur — wie een product van een EU-fabrikant of -importeur simpelweg doorverkoopt zonder eigen merk erop te zetten — heeft deze plicht juist niet: die controleert alleen of het etiket aanwezig is, zonder het zelf te moeten samenstellen. De taal van de waarschuwingen volgt de consument, niet de verkoper: in Nederland is dat Nederlands, in Duitsland Duits, en in België Nederlands, Frans of Duits naargelang het taalgebied — een webshop die heel België bedient heeft daardoor in de praktijk twee taalversies nodig.

Dit volgt uit artikel 9 en 11 van de verordening

De inhoud van het etiket en de rolverdeling erachter staan in artikel 9 (fabrikant) en artikel 11 (importeur) van Verordening (EU) 2023/988. Welke taal de waarschuwingen moeten hebben, is per lidstaat vastgesteld op basis van de consumententaal aldaar.