Co musi znaleźć się na etykiecie produktu?

Nazwa, adres i ostrzeżenie muszą być na etykiecie

Na etykiecie (lub opakowaniu, lub dołączonym dokumencie, jeśli sam produkt jest zbyt mały) powinny się znaleźć w większości przypadków nazwa lub marka producenta, adres pocztowy, pod którym można go kontaktować, sposób identyfikacji produktu (numer typu, partii lub serii) oraz ostrzeżenia lub instrukcje bezpieczeństwa, które towarzyszą produktowi. Obowiązek ten ciąży na producentach, zgodnie z opisem w artykule 9 Rozporządzenia (UE) 2023/988. I tu pojawia się niespodzianka, której większość przedsiębiorców nie zna: kto sprzedaje produkt pod własną nazwą lub marką, uważa się za producenta — nawet jeśli produkt został wykonany w innym miejscu, a tylko własne logo zostało na nim umieszczone, lub jeśli został zasadniczo zmieniony. Kto to robi, ponosi zatem obowiązek etykietowania wynikający z artykułu 9, a nie łatwiejszą rolę dystrybutora.

Importer wprowadzający produkty spoza UE na rynek sprawdza, czy etykieta już istnieje i jest kompletna, i dodaje do niej własną nazwę i adres (artykuł 11). Dystrybutor — kto po prostu odsprzedaje produkt od producenta lub importera z UE bez umieszczania na nim własnej marki — nie ma tego obowiązku: tylko sprawdza, czy etykieta jest obecna, bez potrzeby samodzielnego jej opracowania. Język ostrzeżeń wynika z konsumenta, a nie sprzedawcy: w Holandii to holenderski, w Niemczech niemiecki, a w Belgii niderlandzki, francuski lub niemiecki w zależności od regionu językowego — sklep internetowy obsługujący całą Belgię musi w praktyce posiadać dwie wersje językowe.

Wynika to z artykułów 9 i 11 rozporządzenia

Zawartość etykiety i podział ról związanych z nią zawarte są w artykułach 9 (producent) i 11 (importer) Rozporządzenia (UE) 2023/988. Jaki język powinny mieć ostrzeżenia, ustalono dla każdego państwa członkowskiego na podstawie języka konsumentów tam używanego.