Τι πρέπει να υπάρχει στην ετικέτα του προϊόντος μου;

Όνομα, διεύθυνση και προειδοποίηση πρέπει να αναγράφονται στην ετικέτα

Στην ετικέτα (ή στη συσκευασία, ή σε συνημμένο έγγραφο εάν το ίδιο το προϊόν είναι πολύ μικρό) πρέπει στις περισσότερες περιπτώσεις να αναγράφονται το όνομα ή το εμπορικό σήμα του κατασκευαστή, μια ταχυδρομική διεύθυνση όπου είναι προσβάσιμος, ένας τρόπος για την αναγνώριση του προϊόντος (αριθμός τύπου, παρτίδας ή σειράς) και οι προειδοποιήσεις ή οδηγίες ασφαλείας που αφορούν το προϊόν. Αυτή η υποχρέωση ανήκει στον κατασκευαστή, όπως περιγράφεται στο άρθρο 9 της Κανονισμού (ΕΕ) 2023/988. Και εδώ είναι η έκπληξη που δεν γνωρίζουν οι περισσότεροι επιχειρηματίες: όποιος πωλεί ένα προϊόν με δικό του όνομα ή εμπορικό σήμα, θεωρείται ως κατασκευαστής — ακόμη και αν το προϊόν έχει κατασκευαστεί αλλού και εκεί έχει τοποθετηθεί μόνο δικό του λογότυπο, ή αν έχει ουσιαστικά τροποποιηθεί. Όποιος το κάνει αυτό, φέρει επομένως την υποχρέωση επισήμανσης του άρθρου 9, όχι το ελαφρύτερο ρόλο του διανομέα.

Ένας εισαγωγέας που φέρνει προϊόντα από έξω της ΕΕ στην αγορά, ελέγχει εάν υπάρχει ήδη αυτή η ετικέτα και εάν είναι πλήρης, και προσθέτει το δικό του όνομα και διεύθυνση (άρθρο 11). Ένας διανομέας — όποιος πωλεί απλώς ένα προϊόν από έναν κατασκευαστή της ΕΕ ή εισαγωγέα χωρίς να τοποθετήσει δικό του εμπορικό σήμα — δεν έχει αυτήν την υποχρέωση: απλώς ελέγχει ότι η ετικέτα είναι παρούσα, χωρίς να χρειάζεται να την συντάξει ο ίδιος. Η γλώσσα των προειδοποιήσεων ακολουθεί τον καταναλωτή, όχι τον πωλητή: στην Ολλανδία είναι τα ολλανδικά, στη Γερμανία τα γερμανικά, και στο Βέλγιο τα ολλανδικά, τα γαλλικά ή τα γερμανικά ανάλογα με την γλωσσική περιοχή — ένα ηλεκτρονικό κατάστημα που εξυπηρετεί ολόκληρο το Βέλγιο χρειάζεται στην πράξη δύο γλωσσικές εκδόσεις.

Αυτό προκύπτει από τα άρθρα 9 και 11 του κανονισμού

Το περιεχόμενο της ετικέτας και η κατανομή των ρόλων είναι καθορισμένα στα άρθρα 9 (κατασκευαστής) και 11 (εισαγωγέας) του Κανονισμού (ΕΕ) 2023/988. Ποια γλώσσα πρέπει να έχουν οι προειδοποιήσεις, έχει καθοριστεί ανά κράτος μέλος με βάση τη γλώσσα του καταναλωτή εκεί.