Czy mogę używać angielskich ostrzeżeń w polskim sklepie internetowym?

Ostrzeżenia w języku angielskim nie wystarczą w holenderskim sklepie internetowym

W sklepie internetowym sprzedającym konsumentom w Holandii ostrzeżenia i instrukcje bezpieczeństwa muszą być w języku holenderskim. Angielski jest wówczas niewystarczający, nawet jeśli grupa docelowa dobrze opanowuje ten język — prawo bierze pod uwagę język konsumenta w kraju dostaw, a nie to, jaki język konsument przypadkiem rozumie. Kod QR prowadzący do strony anglojęzycznej lub innej wersji językowej nie rozwiązuje tego problemu: informacja powinna znajdować się bezpośrednio na samej stronie produktu.

Kto ponosi tę odpowiedzialność, zależy od roli w łańcuchu dostaw. Producent opracowuje ostrzeżenia i jest odpowiedzialny za prawidłową wersję językową; dystrybutor — na przykład sklep internetowy sprzedający gotowe produkty innej strony bez własnej marki — nie musi sam pisać tego tekstu, ale sprawdza, czy wymagany język jest obecny, zanim produkt zostanie oferowany. To rozróżnienie jest często pomijane: kto sprzedaje produkt pod własną nazwą lub marką, sam jest uważany za producenta, nawet jeśli produkt został zakupiony gdzie indziej i ma jedynie własne logo. Dla tego sprzedawcy opracowanie prawidłowej wersji językowej jest zatem własnym obowiązkiem, a nie czymś, co leży po stronie innego podmiotu w łańcuchu. W sklepie internetowym dostarczającym również do Niemiec lub Belgii język liczy się dla każdego kraju przeznaczenia: niemiecki dla Niemiec oraz holenderski, francuski lub niemiecki w zależności od obszaru językowego Belgii. Kto obsługuje wiele krajów, potrzebuje więc wielu wersji językowych tego samego ostrzeżenia.

Gdzie to jest zapisane: artykuł 9 GPSR

Wymóg ten wynika z artykułu 9 Rozporządzenia (UE) 2023/988, które stanowi, że ostrzeżenia i informacje bezpieczeństwa muszą być podane w języku zrozumiałym dla konsumenta. Ponieważ jest to rozporządzenie, ta zasada ma bezpośrednie zastosowanie i jest identyczna we wszystkich 27 państwach członkowskich; to, co różni się między krajami, nie jest sam obowiązek, ale jaki język uważa się tam za język konsumenta.